Hosanna, Hosanna na wysokości!

Ks. Łukasz

Liturgia niedzieli palmowej jest na tle pozostałych niedziel wyjątkowa. Nie tylko ze względu na palemki. Nie ma spowiedzi powszechnej i Kyrie. Zamiast tego jest procesja. Wszystko rozpoczyna się antyfoną “Hosanna Synowi Dawida, Błogosławiony, który idzie w Imię Pańskie, Hosanna Królowi Izraela”. Słowo hosanna znaczy wybaw, ocal, wyzwól. Słowa te są kierowane ku Jezusowi przez ludność miasta udręczoną niewolą rzymską. Powitanie wiernych przypomina o końcu 40. dniowego postu, który przygotował nas na misteria paschalne. Następnie Kapłan przy wejściu do kościoła czyta orację, która uzmysławia nam, że jako wierni razem z Chrystusem pielgrzymujemy ku wiecznemu Jerualem. Następuje poświęcenie palm, ewangelii wspominają, że na drodze Jezusa słano drogie szaty i gałązki palmowe lub zebrane na polu. Na pewno oznacza to triumf, witanie Jezusa jako władcę, natomiast geneza gałązek palmowych nie jest dostatecznie wyjaśniona. Bardziej przypomina święto Sukkot, namiotów, które jednak jest obchodzone pod koniec lata. Kapłan odczytuje Ewangelię o triumfalnym wjeździe Jezusa do Jerozolimy, i następuje procesja do ołtarza. Jezus przez to wydarzenie realizuje stare proroctwo z Księgi Zachariasza o Królu Pokoju, który jako zwycięzca w pokorze wjedzie do Jerozolimy od strony wschodniej, od Góry Oliwnej.

W trakcie procesji wypada zaśpiewać Psalm 24. Mówi on o Bogu, który pełen chwały wkracza do świętego miasta. Wejść razem z Nim mogą tylko ludzie czystego serca i rąk nieskalanych. Chociaż my tacy nie jesteśmy, jednak zjednoczeni z Jezusem, możemy tam wejść razem z Nim. Kolekta, która kończy obrzędy wstępne, zwraca się do Boga, aby nas nauczył pokory płynącej z nauki Męki Zbawiciela.

Triumfalizm obrzędów wstępnych niezwykle kontrastuje z Liturgią Słowa, której tematem jest śmierć męczeńska Jezusa. Pierwsze czytanie z Księgi Izajasza jest proroctwem, w sposób dokładny opisuje Mękę kilkaset lat przed Chrystusem. II czytanie pochodzi z Listu św. Pawła do Filipian zawiera hymn o kenozie (uniżeniu) Jezusa Chrystusa. Przypomina, że Jezus był Bogiem, który uniżył się przyjął postać sługi – człowieka i był doskonale posłuszny Bogu, aż do śmierci. Jeżeli szukamy jakiegoś wyznacznika, który odróżnia chrześcijaństwo od innych religii to jest to właśnie Wcielenie i Męka. To właśnie ta niespotykana w innych religiach rzecz weryfikuje prawdziwość chrześcijaństwa.

W niedzielę palmową odczytuje się również Mękę Jezusa Chrystusa, w tym roku będzie to Męka według Ewangelii św. Marka. Najbardziej poruszającymi słowami tej Meki są słowa wypowiedziane przez Jezusa na krzyżu o opuszczeniu: “Eloi, Eloi, lama sabahtani”, tj. Boże mój, Boże mój, czemuś mnie opuścił. Dla wielu są to słowa szokujące i świadczące o klęsce misji Jezusa. Czy Jezus na krzyżu poniósł rzeczywiście porażkę? Bynajmniej. Te słowa pochodzą z Psalmu 22, śpiewanego pomiędzy czytaniami. Stanowią one jego pierwszy werset. Rzeczywiście opowiadają o cierpieniu osoby opuszczonej przez Boga i wydanej w ręce wrogów. Jednak koniec tego psalmu opowiada o wybawieniu i Bożej chwale: “Tylko Jemu oddadzą pokłon wszyscy, co śpią w ziemi, przed Nim zegną się wszyscy, którzy w proch zstępują. A moja dusza będzie żyła dla Niego”. Psalm 22 mówi jeszcze o szczegółach Męki: wyszydzeniu, przebiciu rąk i nóg, podziale szat miedzy oprawców. Jezus modli się tym psalmem pokazując wypełnianie się proroctwa. Co więcej, modli się po aramejsku, w swoim ojczystym języku, nie po hebrajsku (język liturgiczny), jest Jego osobista modlitwa do Boga.

Modlitwa nad Darami jest niezwykle mocna w treści. Stwierdza, że nasze życie jest złe i nie zasłużyliśmy na pojednanie z Bogiem, lecz nasze wybawienie jest w Najświętszej Ofierze, która wyjedna nam Miłosierdzie u Boga. Równie mocna w treści jest prefacja: “On wolny od grzechu cierpiał za grzeszników i nie mając winy przyjął niesprawiedliwy wyrok, aby odpokutować zbrodnie świata. Śmierć Chrystusa zgładziła nasze winy, a Jego zmartwychwstanie przyniosło nam zbawienie”.
Antyfona na komunię świętą jest jakby łącznikiem pomiędzy wjazdem Jezusa do Jerozolimy a wydarzeniami Triduum paschalnego. Przypomina nam Jezusa modlącego się w Ogrójcu i kielich Bożego gniewu, który Jezus ma wypić. Modlitwa po Komunii sumuje całą liturgię. Przypomina nam wiernym, że śmierć krzyżowa wzbudziła w nas wiernych wiarę w zmartwychwstanie i zbawienie.

Ks. Łukasz