Czerwiec 1982 powstała Solidarność Walcząca

38 rocznica powstania Solidarności Walczącej.

 

Podziemna organizacja antykomunistyczna, działająca w latach 1982-1992, założona w czerwcu 1982 we Wrocławiu z inicjatywy Kornela Morawieckiego, który był zwolennikiem ścisłej konspiracji oraz organizacji demonstracji ulicznych. Początkowo 1 lipca 1982 utworzono Porozumienie SW mając nadzieję, że będzie to luźna federacja grup i środowisk połączonych wspólnymi ideałami i programem. Założenie nie sprawdziło się i 11 listopada 1982 Porozumienie SW przekształcono w jednolitą organizację pod nazwą Solidarność Walcząca.

Kilkunastoosobowa Rada wybrała K. Morawieckiego na przewodniczącego SW.

Solidarność Walcząca z założenia była organizacją kadrową. Aby zostać jej pełnoprawnym członkiem, należało złożyć przysięgę. Możliwa była jednak działalność w organizacji bez złożenia przysięgi. Głównym ideologiem SW oraz autorem najważniejszych dokumentów programowych był Kornel Morawiecki, który w 1987 wspólnie z W. Myśleckim i A. Zarachem opracowali „Zasady ideowe i program Solidarności Walczącej”. Podstawą programu była walka z komunizmem i dążenie do odzyskania niepodległości.

Wolna Polska miała być demokracją parlamentarną na wzór państw Europy Zachodniej. Zaproponowano także własny model ustroju społecznego, jakim miał być solidaryzm. Sprzeciwiano się zawieraniu kompromisu z PZPR, którą należało odsunąć od władzy, dopuszczano możliwość użycia siły, nie wykluczano też walki zbrojnej.

Ważną rolę odgrywała symbolika patriotyczna – malowana na murach kotwica SW swym kształtem nawiązująca do symbolu Polski Walczącej. Istotną rolę w funkcjonowaniu SW odgrywały działania kontrwywiadowcze, za które odpowiadał Jan Pawłowski (prowadzenie obserwacji, nasłuch radiostacji SB i MO). Starano się również ściśle przestrzegać zasad konspiracji, m.in. poprzez prowadzenie dokładnej samoobserwacji, używanie pseudonimów, gubienie „ogona”, dublowanie kluczowych funkcji, unikanie powiązań poziomych, eliminację „spalonych” mieszkań i punktów kontaktowych.

21 sierpnia 1983 podpisano porozumienie o współpracy z Ogólnopolskim Komitetem Oporu Rolników i 22 lutego 1985 porozumienie z Liberalno-Demokratyczną Partią „Niepodległość”.

W wielu miastach zakładano oddziały SW posiadające dużą autonomię. Były to inicjatywy oddolne, które identyfikowały się z programem i metodami działania SW we Wrocławiu. Największe z nich powstały w Poznaniu, Trójmieście i Katowicach. Ponadto odziały SW działały w: Rzeszowie, Lublinie, Krakowie, Warszawie, Toruniu, Jeleniej Górze, Szczecinie, Zgorzelcu, Pile, Łodzi. Pod koniec 1988 nastąpił dalszy rozwój struktur m.in. w Białymstoku, Bielsku-Białej, Siedlcach, Suwałkach, Tarnowie, Gorzowie Wielkopolskim.

Najprężniejsza z nich, założona przez Edwarda Frankiewicza i Romana Zwiercana, funkcjonowała w Stoczni im Komuny Paryskiej w Gdyni. Struktury zakładowe istniały także m.in. w HCP Stoczni Gdańskiej, w śląskich i wałbrzyskich kopalniach.

SW posiadała swych przedstawicieli za granicą, odpowiedzialnych za gromadzenie funduszy, organizację i przerzut sprzętu poligraficznego oraz popularyzację programu SW w kręgach emigracji i w państwach zachodnich. Od 1982 r. w Wielkiej Brytanii funkcję tę pełnił Tadeusz Warsza, od 1984 w RFN Andrzej Wirga, od 1987 we Francji Rafał Gan-Ganowicz, w Norwegii Jerzy Jankowski, w Kanadzie Zbigniew Bełz, w USA Jarosław Świątek. Od 1988 koordynatorem zagranicznych przedstawicielstw była Ewa Kubasiewicz. SW współpracowała również z ośrodkami emigracyjnymi organizującymi pomoc dla kraju, m.in. z Niezależną Agencją Polską w Lund (Szwecja), redakcją wydawanego w Berlinie Zachodnim „Poglądu”, Solidarity with Solidarity w Londynie, z Instytutem Literackim w Paryżu, Ruchem Społeczno-Politycznym „Pomost” w Chicago.

W latach 1982-1990 we Wrocławiu wyemitowano ponad 100 audycji radia SW.

W 1988 w celu wspierania ruchów niepodległościowych w Europie Wschodniej (szkolenia, dostawy sprzętu drukarskiego) utworzono Wydział Wschodni, kierowany przez Piotra Hlebowicza i Jadwigę Chmielowską.

Na skutek złamania zasad konspiracji 9 listopada 1987 aresztowano K. Morawieckiego i H. Łukowską-Karniej. Chcąc uniknąć procesu przywódców SW, władze postanowiły wysłać ich za granicę, bez prawa powrotu. 30 kwietnia 1988 w wyniku podstępu Kołodziej i Morawiecki wylecieli do Włoch. Kilka dni później Morawiecki podjął nieudaną próbę powrotu do kraju, został zatrzymany na lotnisku w Warszawie i deportowany do Wiednia. Na przymusowej emigracji odwiedził m.in. Austrię, USA, Wielką Brytanię. 30 VIII 1988 nielegalnie powrócił do kraju, stając ponownie na czele SW.

Solidarność Walcząca stała na stanowisku, że warunkiem rozpoczęcia rozmów z władzami powinna być legalizacja „S”. Solidarność Walcząca była przeciwna porozumieniu przy Okrągłym Stole, domagała się całkowicie wolnych wyborów, wezwała do bojkotu wyborów zaplanowanych na 4 VI 1989. SW była też przeciwna wyborowi gen. Wojciecha Jaruzelskiego na prezydenta.

W lipcu 1990 ujawnił się Kornel Morawiecki. Utworzona przez SW Partia Wolności w 1991 bez powodzenia startowała w wyborach parlamentarnych.

W 1992 po obaleniu rządu J. Olszewskiego SW kolportowała „listę Antoniego Macierewicza”. Wkrótce potem SW decyzją Morawieckiego została rozwiązana.

Autor Edward Radziejewski w oparciu o artykuł Grzegorza Waligóry – https://sw.ipn.gov.pl/ws/historia/4537,Solidarnosc-Walczaca.html

—————————————————————

Dlaczego walka?

Aby zwyciężyć.

Aby obronić najsłabszych i tych, którzy cierpią nędzę, głód i więzienie.

Aby przywrócić zdeptane prawa obywateli i narodu.

Aby nie dać się zniewolić.

Aby być wiernym tradycji ojców i dziadów: „za waszą i naszą wolność”.

Aby pokazać światu, że złu i przemocy można i trzeba się przeciwstawić.

Aby nie zatracać się w biernym oporze, lecz wspomagać go czynem.

Aby doprowadzić do sprawiedliwej społecznej ugody.

Aby dać świadectwo naszej godności.

Aby żyć.

9 czerwca 1982 r., tekst został opublikowany w pierwszym numerze podziemnego pisma „Solidarność Walcząca”

Wydanie – IPN – Solidarność Walcząca 35 rocznica powstania. 16 czerwca 2017 Rzeczpospolita.

 —————————————————————————————

Należy wspomnieć, że 26 września 2015 roku NSZZ Solidarność Oddział Pruszków w XXXV rocznicę powstania i działania NSZZ Solidarność – uhonorowano Zdzisława Sipierę – Starostę Pruszkowskiego medalem XXXV-Lecia NSZZ Solidarność Regionu Mazowsze w podziękowaniu za współpracę i wspieranie rozwoju Naszego Związku.

http://www.powiat.pruszkow.pl/informacje/samorzad/1603

 

Ponadto w 2011 roku Medalem XXX Lecia NSZZ Solidarność odznaczony został Robert Katolik. Wieloletni, zasłużony działacz pruszkowskiej „SOLIDARNOŚCI”. http://solidarnosc.mazowsze.pl/?p=19488

 

Copyrighted free use, File:Dewiza-SW.jpg, Utworzony: 1 stycznia 1982, Romuald Lazarowicz – http://www.sw.org.pl/

——————————————————————————-

Grupy Oporu Solidarni Muzeum Dulag 121. 2015 rok.