Wielka Sobota

Wigilia paschalna

Przed liturgią

Wigilia Paschalna jest najważniejsza mszą w ciągu roku liturgicznego. Jest też najbogatsza w symbolikę, na którą składają się: liturgia światła, rozbudowana liturgia słowa, liturgia chrzcielna i liturgia eucharystyczna. Istotą Wigilii Paschalnej jest proklamacja Zmartwychwstania, najważniejszy moment Dziejów Zbawienia. Uczestnictwo w liturgii wymaga uwagi całej naszej istoty. Patrzmy oczyma na gesty i ryty abyśmy mogli ujrzeć duchowy sens; słuchajmy uważnie Słów Boga, abyśmy słysząc w Duchu uwierzyli i zrozumieli; powonieniem wdychajmy zapach: kadzidła, świeżości chleba i woń wina, abyśmy przez to tchnienie oddychali Duchem Świętym; smakujmy chleb i wino, abyśmy w Duchu poczuli smak żywego baranka paschalnego. Oto teraz Chrystus Zmartwychwstaje w Ciele, mówiąc do nas słowa skierowane do św. Tomasza Apostoła  – „dotknij i uwierz”. Chrystus pragnie aby to Zmartwychwstanie było i naszym udziałem.

Zazwyczaj rozpoczynamy liturgię na zewnątrz kościoła poświęceniem ognia. (w tym roku obostrzenia ograniczają tę część). Kapłan kreśląc  znaki na paschale ogłasza panowanie Chrystusa nad czasem.  Następnie rozpali paschał, od którego następnie zapalimy nasze świece. Dzisiejszej nocy Chrystus jest światłem, które świeci w ciemności śmierci i Otchłani, lecz ciemność nie zdołała jej ogarnąć. Światło Chrystusa chce również i nam  żyjącym w ciemności świata udzielić swego płomienia. Biblijna symbolika paschału zostanie objaśniona w odśpiewanym starożytnym Orędziu Wielkanocnym.

Liturgia Słowa

Przez dzisiejsze czytanie Słowa Bożego Kościół ukazuje nam całe Dzieje Zbawienia człowieka. Bóg jest Stwórcą świata, który jest dobry i człowieka, który mimo upadku w grzech pragnie Zbawienia. W czytaniach z Pięcioksięgu historie Abrahama i Mojżesza zapowiadają dzieło paschalne Jezusa. Prorocy tłumaczą, że Stare Przymierze jest tylko cieniem przyszłego Przymierza, które zawrze Mesjasz Jezus Chrystus.  W to Przymierze jesteśmy włączeni przez chrzest – będący zanurzeniem w śmierci Chrystusa. Ewangelia ustami anioła mówi nam jednak, że śmierć Mesjasza nie jest końcem. Chrystus powstał, nie ma go w grobie. To charakterystyczne, że Grób Pański – najważniejsza relikwia chrześcijańska, wiąże się z brakiem obecności.  To początek nowej drogi do Galilei, gdzie nas również wzywa, aby ujrzeć go, ż y w e g o. To początek końca, ale w sensie wypełnienia, zmierzania do celu.

Liturgia chrzcielna

W pierwotnym Kościele źródłem obrzędów związanych z błogosławieństwem wody był zwyczaj dokonywania chrztu katechumenów podczas Wigilii Paschalnej. Wraz z wezwaniem Wszystkich Świętych ten moment liturgii pokazuje nam pełnię Kościoła. W uroczystym błogosławieństwie wody chrzcielnej liturgia objaśnia nam biblijną symbolikę tego żywiołu związanego z Duchem świętem i tajemnicą chrztu. Zaraz po nim i my odnowimy nasze przyrzeczenia sakramentu chrztu, który w nas trwa.

Liturgia eucharystyczna

Eucharystia jest modlitwą dziękczynną. Nie ma na świecie większego daru dla człowieka, za który mógłby dziękować  niż ten sakrament zbawienia. Zgodnie z obietnicą, którą dał nam Jezus Chrystus, karmiąc się tym sakramentem, ta ofiarą paschalną, również i my kiedyś zostaniemy wskrzeszeni z martwych. Dopełnimy wtedy naszej własnej paschy, naszej pielgrzymki przez własne życie prowadzeni przez Chrystusa. Przystępując do tego sakramentu złóżmy na ołtarzu wszystkie nasze modlitwy i wzbudźmy jak najwięcej dobrych intencji. Dziękujmy Panu.

Ks. Łukasz Szlak