Dziś wędrujemy pomiędzy skrzyżowaniem al. Armii Krajowej – ul. Andrzeja do ul. Bema

Chodnik pomiędzy skrzyżowaniem al. Armii Krajowej / ul. Andrzeja – al. Armii Krajowej / ul. Bema

 

Fot. 119.

Fot. 120.

Fot. 121.

Fot. 122.

Charakterystyka barier wraz z wytycznymi dla ich usunięcia:
1. Przeszkody zlokalizowane w przebiegu ciągu pieszego: zawężenie chodnika omijającego drzewo (Fot. 119.) i słup znajdujący się w środku szerokości użytkowej chodnika (Fot. 120.) mogą stanowić barierę dla osób poruszających się na wózkach lub o kulach oraz osób z wózkami dziecięcymi a także – wszystkich tych użytkowników przestrzeni, którzy mają problemy w poruszaniu się (w tym osób starszych czy osób z niepełnosprawnością wzroku). Wszystkie te elementy znacząco zawężają szerokość użytkową ciągu pieszego, pojawiając się w przestrzeni w sposób chaotyczny i niespodziewany.

W miarę możliwości zaleca się korektę przebiegu ciągu pieszego: w rejonie drzewa możliwie jest poprowadzenie dodatkowego ciągu pieszego w miejscu wydeptanej ścieżki, w pobliżu słupa poszerzenie ciągu pieszego.

2. Fragment obniżenia przed przy przejściu dla pieszych (Fot. 121.) na skrzyżowaniu al. Armii Krajowej / ul. Bema w założeniu prawdopodobnie miał ułatwiać osobom z wózkami i na wózkach oraz osobom z problemami w chodzeniu przejście przez ulice, jednak wykonany został w sposób powodujący brak dostępności dla tych osób podczas poruszania się w kierunku wzdłuż al. Armii Krajowej. Wydaje się, że z uwagi na szerokość chodnika oraz dużą ilość przeszkód w jego przebiegu (por. Fot. 121.) przedstawione rozwiązanie stanowi raczej barierę, niż przykład dostosowania przestrzeni. Duży spadek nachylenia może powodować ryzyko potknięcia / zsunięcia się kół wózka. Brak oznaczeń (kontrastowych i fakturowych) może powodować również ryzyko potknięcia / upadku u osób z niepełnosprawnością wzroku.

Zaleca się korektę rampy krawężnikowej wg wytycznych rys. 04.

rys. 04.

3. Zły stan nawierzchni chodnika (Fot. 122.), utrudniający, a w skrajnych przypadkach – uniemożliwiający bezpieczne poruszanie się po nim osobom z problemami w chodzeniu, poruszającym się o kulach, użytkownikom wózków i osobom z wózkami dziecięcymi. Zaleca się naprawę chodnika lub wymianę jego nawierzchni na nową – bez ubytków i różnic poziomów.

61. Szpital Powiatowy, al. Armii Krajowej 2/4

Fot. 123.

Fot. 124.

Fot. 125.

Fot. 126.

Fot. 127.

Fot. 128.

Fot. 129.

Charakterystyka barier wraz z wytycznymi dla ich usunięcia:
1. Główne wejście na teren szpitala prowadzi przez bramę wejściową, której poziom wyniesiony jest na wysokość krawężnika – ok. 10 cm (Fot. 123.). Użytkownicy wózków, osoby z wózkami dziecięcymi oraz mające problemy w chodzeniu (poruszające się o kulach, z laską, osoby starsze) są zmuszone do przechodzenia bramą wjazdową, pod szlabanem. W takiej sytuacji nie można mówić o zapewnieniu pełnej dostępności obiektu.

Zaleca się obniżenie poziomu głównej bramy wejściowej – zrównanie go z poziomem ciągu pieszo-jezdnego prowadzącego na teren szpitala (maksymalna dopuszczalna wysokość krawężnika – 2 cm, maksymalna rekomendowana – 1 cm).

2. Główne wejście do budynku dostępne jest za pomocą schodów zewnętrznych (Fot. 125.) lub metalowego podjazdu / rampy na krawężniku (Fot. 124.). Rampa stanowi rozwiązanie tymczasowe, schody natomiast są w złym stanie technicznym: ubytki stopni, brak oznaczeń kontrastowych, balustrada tylko po jednej stronie, bez ergonomicznej (dostosowanej do kształtu dłoni) poręczy.

Zdecydowanie zaleca się wykonanie stałej pochylni / rampy krawężnikowej oraz remont schodów.

3. Jedno z dostępnych miejsc postojowych (Fot. 127.) zostało oznaczone w sposób prawidłowy (wg przepisów prawa, wymaga się, aby cały obszar miejsca postojowego był oznaczony kolorem niebieskim 36), drugie – nie (Fot. 126.). Rekomenduje się prawidłowe oznaczenie wszystkich dostępnych miejsc postojowych, zlokalizowanych na terenie szpitala.

4. Prowizoryczne rozwiązanie pochylni (Fot. 128., 129.) nie spełnia żadnych wymagań dostępności a także podstawowych wymagań związanych z bezpieczeństwem użytkowania (platforma pochylni wykonana z płyt OSB – nie przeznaczonych do stosowania w ten sposób – ugina się pod ciężarem osoby dorosłej). Również schody towarzyszące pochylni są w złym stanie technicznym (ubytki stopni, brak oznaczeń kontrastowych, brak ergonomicznej poręczy).

Konieczna jest budowa nowej pochylni, spełniającej podstawowe wymagania bezpieczeństwa i dostępności dla osób z niepełnosprawnością oraz remont schodów.

Przystanek komunikacji publicznej ul. Andrzeja

Fot. 130.

Fot. 131.

Charakterystyka barier wraz z wytycznymi dla ich usunięcia:
1. Krawężnik przystankowy ma taką samą wysokość na całej długości zatoki (Fot. 130.). Może to powodować trudności we wsiadaniu / wysiadaniu z pojazdu, szczególnie u osób z niepełnosprawnością ruchową, starszych, poruszających się o kulach lub na wózku. Rekomenduje się wprowadzenie systemowych krawężników peronowych:
– wzdłuż krawędzi prostej peronów przystankowych należy wprowadzić krawężnik systemowy peronowy o zaokrąglonej powierzchni bocznej i wysokości 16 cm, z nawierzchnią antypoślizgową;
– krawężnik powinien posiadać zaokrąglenie u podstawy, umożliwiające prowadzenie opony autobusu, oraz gładką powierzchnię boczną od strony styku z oponą;
– dla krawężników peronowych powinny zostać zapewnione elementy przejściowe, umożliwiające płynną zmianę wysokości i nachylenia pomiędzy krawężnikiem drogowym 20×30 cm.

2. Tabliczka z rozkładem jazdy znajduje się na wysokości, która nie jest dostępna i wygodna dla osób niskiego wzrostu, poruszających się na wózkach i dzieci (Fot. 130.). Zaleca się umieszczenie tabliczki z rozkładem jazdy w taki sposób, by była ona dostępna dla osób stojących i siedzących, z możliwością podjechania do niej wózkiem. W tym celu należy obniżyć tabliczkę z rozkładem jazdy.

3. Szklane przegrody przystanku zostały oznaczone tylko jednym pasem kontrastowym (Fot. 131.): zaleca się oznaczenie przegród szklanych przynajmniej dwoma pasami kontrastującymi kolorystycznie z tłem, umieszczonymi na wysokości 130–140 cm (pierwszy pas), 90–100 cm (drugi pas); rekomenduje się także umieszczenie trzeciego pasa na wysokości 10–30 cm (przydatnego dla osób patrzących pod nogi). Minimalna szerokość pasów: 10 cm; w obrębie pasów mogą być umieszczone znaki, symbole lub motywy graficzne / dekoracyjne, pod warunkiem zapewnienia kontrastu na poziomie min. LRV=60 w każdych warunkach oświetleniowych.

4. Wiata przystankowa została wyposażona w ławkę z oparciem (Fot. 131.), brakuje jednak podłokietników, które są szczególnie przydatne dla osób z problemami w poruszaniu się, osób starszych i przewlekle chorych (por. wytyczne rys. 03.). Zaleca się wyposażenie ławki w podłokietniki.

rys. 03

5. Wiata przystankowa znajduje się wyżej niż poziom chodnika, co nie jest zrozumiałe (Fot. 131.). Takie rozwiązanie może stanowić barierę dla wszystkich użytkowników mających problemy w poruszaniu się (nawet, jeśli różnica poziomów nie przekracza 2 cm w takim miejscu nie jest ona konieczna, logiczna ani spodziewana). Zdecydowanie rekomenduje się wyrównanie poziomu nawierzchni w rejonie wiaty przystankowej i chodnika.

Niepubliczny zakład opieki zdrowotnej „Przychodnia Rodzinna”, ul. Księcia Józefa 1

Fot. 132.

Fot. 133.

Fot. 134.

Fot. 135.

Fot. 136.

Charakterystyka barier wraz z wytycznymi dla ich usunięcia:
1. Krawężnik (Fot. 132.) pomiędzy chodnikiem a ciągiem pieszo-jezdnym prowadzącym do budynku jest zbyt wysoki i utrzymany w złym stanie technicznym, co może powodować utrudnienia w dojściu / dojeździe do budynku, szczególnie osobom mającym problemy z poruszaniem się, użytkownikom wózków i osobom z wózkami dziecięcymi. Rekomenduje się obniżenie krawężników do wysokości maksymalnej 2 cm (rekomendowanej – 1 cm).

2. Pochylnia (Fot. 133., 134.) nie spełnia wytycznych dostępności: jej szerokość użytkowa jest zbyt duża, brak poręczy na dwóch wysokościach, nawierzchnia nie jest gładka. Rekomenduje się remont pochylni i wyposażenie jej zgodnie z podstawowymi wytycznymi dostępności dla pochylni.

3. Miejsce postojowe (Fot. 135., 136.) oznaczone znakiem pionowym (D-18 „parking”) wraz z tabliczką T-29, informującą o miejscu przeznaczonym dla pojazdu samochodowego uprawnionej osoby z niepełnosprawnością o obniżonej sprawności ruchowej oraz dla kierującego pojazdem przewożącym taką osobę) ma określone w prawie polskim wymiary. W przypadku stanowiska postojowego zlokalizowanego przy budynku użyteczności publicznej, usytuowanego prostopadle, wymiary te wynoszą 3,60 m szerokości i 5,00 m długości 38. Istniejące miejsce postojowe jest zdecydowanie zbyt wąskie (Fot. 135., 136.) – ma szerokość 2,40 m zamiast 3,60 m, co oznacza, że prawidłowa szerokość została pomniejszona o 1/3. Jest to niedopuszczalne. W tym momencie miejsce nie jest dostępne dla użytkowników wózków, nie ma bowiem miejsca koniecznego dla przesiadania się na wózek. Konieczna jest korekta wymiarów miejsc postojowych – w tym momencie nie są to miejsca dostępne.